فهمید دارم حسرتی، داغی، غمــی فهـمید

از حجــم اقیــانوس دردم شبنــــــمی فهمید

می گفت یک جــایی دلم دنبال آهویی است

فــال مــرا فــهمی نفــهمی مبهــمی فـهـمید

این کـولی زیبــا دو مــاه از ســـال می آمد

وقـتی کــه می آمد تمــام کــوچه می فهمید

اوداشـت هفـــده سـال- یا کمــتر- نمی دانم

مـی شد از آن رخسـار زرد گنــدمی فهمید

امسـال هــم وقتـی که آمد شهــر غـوغا شد

امسـال هــم وقتـی کــه آمـد عالــمی فهمید:

مـو فالـگیرم... اومدم فالت بگــیرم.... هـا

فهــمـید دارم اضـطرابی ، ماتـمـی  فهــمید

دستــم به دستـش دادم و از تب ،تب سردم

بی آنکـه هـذیان بشـنود از مـن کمی فهمید

بخـتت بلـنده... ها گلو! چشمون دشمن کور

راز تــونـه گـفــتـم  پریـنــو آدمــی  فـهـمید

هی گـفت از هـر در سخـن، از آب و آیینه

از مهـره  مار و طلسم و هر چه می فهمید

بـا اینهـمـه او کــولی خــوبی نخــواهـد شـد

هـرچـند از باران چشـمـم  نـم نـمی  فهمـید

مــی خـــوانــد از آیـیـــنه راز مــاه را امـا

یک عمـــر من آواره اش بودم، نمی فهمید

 محمد حسین بهرامیان

قبله کمی متمایل به آن طرف

...

آمد درست زیر شبستان گل نشست

دربین آن جماعت مغرور شب پرست
 

یک تکه آفتاب نه یک تکه از بهشت...

حالا درست پشت سر من نشسته است

"چادر نماز گل گلی انداخته به سر"

افتاده از بهشت بر این ارتفاع پست
 

این بیت مطلع غزلی عاشقانه نیست

این چندمین ردیف نمازی خیا لی است
 

گلدسته اذان و من های های های

الله اکبر و انا فی کلِّ واد ... مست
 

سُبحانَ مَنْ یُمیت ُ و یُحیــــــــی و لا ا له

ا لّا هُو ا لــَّــذی ا خَذ ا لعهــــد فی ا لست
 

سُبحان ربِّ هر چه دلم را ز من برید

سُبحان ربِّ هر چه دلم را ز من گســــست
 

یک پرده باز پشت همین بیت می کشیم)

(او فکر می کنیم در این پرده مانده است
 

..................................................
 

سارا سلام... اشهد ان لا ا له ... تو

با چشمهای سرمه ای... ان لا ا له ...مست
 

دل می بری که...  حیّ علی ... های های های

" هر جا که هست پرتو روی حبیب هست"
 

بالا بلند! عقد تو را با لبان من

آن شب مگر فرشته ای از آسمان نبست
 

باران جل جل شب خرداد توی پارک

مهرت همان شب.. اشهد ان...دردلم نشست
 

آن شب کبو .. (کبو).. کبوتری از بامتان پرید

نم نم نما (نما) نماز تو در بغض من شکست

سبحانَ مَنْ یُمیت ُ و یُحیــــــــی و لا ا له

ا لّا هُو ا لــَّــذی ا خذ ا لعهــــد فی ا لست
 

سبحان ربِّ هر چه دلم را ز من برید

سبحان ربِّ هر چه دلم را ز من گســــست

سُبحان ربی ا لـْـ ... من و سارا .. بحمده

سُبحان ربی ا لــْ ... من و سارا دلش شکست
 

سُبحان ربی ا لـْـ ... من و سارا به هم رسیــ...

سُبحانَ تا به کی من و او دست روی دست؟
 

زخمم دوباره وا شد و  ایاکَ نستعین

تا اهدنا ا لصـْ ... سرای تو راهی نمانده است
 

یک پرده باز بین من و او کشیده اند)

( سارا گمانم آن طرف پرده مانده است

محمد حسین بهرامیان

تمامی سنگ فرش های این جاده ی بی انتها صدای مرا شنیده اند

اشکهایم نیزشرمنده ی دلند

دیگر آبرویی نمانده

حال که باید نگاه را نیز از چشمانم پنهان کنم!!!!

دیگر کجای این زندگی می توان اشرف مخلوقات راستود؟؟!!

ای آینه ازرویت شرمنده ام

تو هم مجبوری دروغی را نشان دهی که دل خوش کنم

ای زندگی

برای همیشه کنارت خواهم گذاشت

تو هیچ گاه ارزشش را نداشتی

و من نمی دانم به دنبال چه به دنبالت آمدم!!!

با نهایت تاسف

ببخشید....اشتباهی آمدم

مرا به جای اولم بازگردان...

کاشکی

کاش می شد که کسی می آمد

این دل خسته ما را می برد

چشم ما را می شست

راز لبخند به لب می اموخت

کاش می شد دل دیوار پر از پنجره بود

و قفس ها همه خالی بودند

آسمان آبی بود

و نسیم روی آرامش اندیشه ما می رقصید

کاش می شد که غم و دلتنگی

راه این خانه ما گم می کرد

و دل از هر چه سیاهیست رها می کردیم

و سکوت

جای خود را به هم آوایی ما می بخشید

و کمی مهر بانتر بودیم

کاش می شد دشنام

جای خود را به سلامی می داد

گل لبخند به مهمانی لب می بردیم

بذر امید به دشت دل هم

کسی از جنس محبت غزلی را می خواند

و به یلدای زمستانی و تنهایی هم

یک بغل عاطفه گرم

به مهمانی دل می بردیم

کاش می فهمیدیم

قدر این لحظه که در دوری هم می راندیم

کاش می دانستیم

راز این رود حیات

که به سر چشمه نمی گردد باز

کاش می شد مزه خوبی را

می چشاندیم به کام دلمان

کاش ما تجربه ای می کردیم

شستن اشک از چشم

بردن غم از دل

همدلی کردن را

کاش می شد که کسی می آمد

باور تیره ما را می شست

و به ما می فهماند

دل ما منزل تاریکی نیست

اخم بر چهره بسی نازیباست

بهترین واژه همان لبخند است

که ز لبهای همه دور شده ست

کاش می شد که به انگشت نخی می بستیم

تا فراموش نگردد که هنوز انسانیم

قبل از آنیکه کسی سر برسد

ما نگاهی به دل خسته خود می کردیم

شاید این قفل به دست خود ما باز شود

پیش از آنکه به پیمانه دل باده کنند

همگی

زنگ پیمانه دل می شستیم

کاش در باور هر روزه مان

جای تردیدنمایان می شد

و سوال که چرا سنگ شدیم؟

و چرا خاطر در یایی مان خشکیده ست؟

کاش می شد که شعار

جای خود را به شعوری می داد

تا چراغی گردد دست اندیشه مان

کاش می شد که کمی آیینه پیدا می شد

تا ببینیم در آن

صورت خسته این انسان را

شبح تار امانت داران

کاش پیدا می شد

دست گرمی که تکانی بدهد

تا که بیدار شود خاطره ان پیمان

و کسی می آمد و به ما می فهماند

از خدا دور شدیم

......

"کاشکی"واژه درد آور این دوران است

"کاشکی"جامه مندرس امیدی است

که تن حسرت خود پوشاندیم

کاش می شد که کمی

لا اقل

قدر وزن پر یک شاپرکی

مهربانتر بودیم

وقتی تو نیستی
هراس می کشدم.
احساس می کنم ،
دستی درون خاک می کِشدم .
با هر نفس ،
ــ سنگین و سرد ، ــ
دیوار سینه ام ،
آماس ِخویش
برقلب ِ ریش می زند .
بیهودگی چو خرمگسی
در لحظه های من
نیش می زند.
شاید نبینمت !
هرگز نبینمت !
گاهی
بازی ِ مرگ را
فراموش می کنم ،
تا در خیال ِ خویش ،
دلشوره ی هزار توی حادثه را
خاموش می کنم.

شاید نبینیم !
هرگز نبینیم !
روزی بگوییم :
"دیدارم عادت است ،
افیون جان ِ تو،
ترکش سعادت است ..."

می گویمت : "خیال،
خیالت عبادت است ...
جز مرگ ،
آیا کدام دست
بربایدش ز من ؟
شیرین صدای تو،
آن خنده های تو،
چشمِ سیاه ِ تو،
حتی
شیوه ی نگاه ِ تو،
چون رد ِ پای تو،
در خاطر ِ من است ...
هر جا روی برو
در سایه ی خدا،
دلشاد و خوش نوا
اما تو را قسم ،
یر آب و نور و گیا ،
آخر تو هم دمی ،
یر یادِ ما بیا !!

وقتي دستامو گرفتي دلم از عاشقي لرزيد

كاشتمت تو قاب چشمام،بوي تو تو خونه پيچيد

.

توي باغچه نگاهم گلدون خاطره گل داد

 هرچي بود از تو نوشتم تا قلم از نفس افتاد

.

تو هموني كه تو روزاي برفي رد پات تو كوچه عاشقي جا موند

مي نوشتم تورو بي ريا و ساده خواستنت غزال ترين شعر خدا بود

.

تا نفس بود و صدا بود و ترانه عشق برفيتو توي روزام گذاشتم

تا يه روز آفتابي شد كوچه برفي نا تموم رفتي ، صداتو هم نداشتم

سرنوشت ميگه كه برگشتن محاله تا زمستون ديگه تورو بياره.

ميخونم با چشماي خيس و خسته،

اوني كه تورو ازم گرفت بهاره...

خسته‌تر از پروانه
سالهاست
گٍردِ رؤیاهای سرخ باغچه‌ی خویش پر می زنم وُ
هنوز غربت تلخ همیشه را،
مزه می کنم
من خسته ام
و هیچ حاجتی به تایید هیچ پروانه ای نیست
کافی ست دگمه‌ی پیراهنِ پریروزم را باز کنی
تا پاره پاره های عریانِ عمرِ هزار پروانه را،
به سوگ بنشینی.


من خیسِ خستگی ام
بیا شانه هایت را
بالش خیلِ خستگی هایم کن
شاید شبی
زخمهایم را زمین بگذارم .

(بهمن قره داغي)

سپيد و سياه،

سپيد و سياه،

سپيد و سياه!

هرزگي رنگ و نگاه...

درد مشترك من و كلاغ ها.

قار،

قار،

قار..

فرياد كن مرا...

هر از گاهی توقف ،فرصت خوبی است برای دیدن مسیر طی شده و نگریستن به راه

 پیش رو،گاهی برای رسیدن باید ایستاد.

---------------------------------------------------------------

اكنون كه مال مني

رويايت را تنگاتنگ رويايم بخوابان

و به عشق و رنج و كار بگو

كه اكنون

همه بايد بخوابند

به عشق بگو ديگر هيچ كسي جز تو

نمي‌تواند در رويايم بگنجد

ما بر فراز رودخانه‌هاي زمان پرواز مي‌كنيم

و هيچ كسي جز تو از ميان تاريكي‌ها با من سفر نخواهد كرد

هيچ كسي جز تو

كه هميشه سبزي، هميشه خورشيدي، هميشه ماهي

حالا كه دستانت مشت خود را باز كرده‌اند

بگذار معني لطيفشان به زمين چكد

و من، به دنبال اشكي كه از تو فرو مي‌چكد

سفر مي‌كنم

اشكي كه مرا

تمام مرا به يغما برد

پابلو نرودا

قوانین مورفی

گناه من شايد اين بود که تمام رؤياهايم را از کوچه‌هاي زندگي گرفتم و به آغوش کسی سپردم که

 ماندني نبود هر چند آغاز راه را دشوار ديدم اما دل سپردم و رها شدم در قلبي که تنها

زمزمه‌اش نتوانستن بود دلم به حال دلتنگيهايش سوخت خواستم شکسته های دلش را بند بزنم

ولی...دلم شکست . نگاهش کردم آري گناه من شايد دل باختن به آن نگاه بود و قدم زدن با کسی

 که عشق را شايسته‌ي تلاش و خواستن نمي‌دانست تا اينکه يک روز رفتن را بهانه کرد...و من هنوز هم عاشقم!!!

او می داند و باز می رود................!!!!!!